woensdag 1 januari 2014
zondag 12 september 2010
Terug naar Toscane
Het was voorbij! Emotioneel zat ze vast in een slangenkuil van gevoelens. Met enige weemoed dacht ze terug aan de voorbij jaren, jaren die haar leven hadden veraangenaamd. Tenminste dat dacht ze! Ineens dat moment, toen ze werd geconfronteerd dat trouw en ontrouw blijkbaar hetzelfde waren, in zijn belevingswereld. Ze was een gevangene geworden in zijn web van intriges. Ze voelde een diepe vernedering, ongeloof, maar vooral boosheid. Haar intense genegenheid voor deze man, die ze zo vertrouwde, was omgeslagen in diepe haat.
Zonder zich te bedenken, vertrok ze. Terug naar Toscane! Naar haar roots. Geen overbodige woorden meer, het was voorbij, en ze bleef bij haar besluit.
Nog eenmaal wilde ze naar het heuvelachtige gebied, vol met cipressen, de mooie en oeroude olijfboomgarden. Naar de heuvels waar de prachtige druiven van de zon genieten. Omringd door stilte, zon en de lichte bries. De zachte lucht die vanaf de Tyrrheense zee binnenstroomde, moest nog eenmaal haar huid strelen.
Tranen rolden als kleine diamanten over haar wangen. Ze besefte dat deze reis haar laatste zou zijn. Terug naar de plek, waar ze zo veel jaren intens had genoten van de gastvrijheid van vrienden en haar familie. Dat haar terugkomst tot vreugde zou leiden, daar bestond geen twijfel over. Ze hadden elkaar zo lang niet gezien, en niemand was op de hoogte van het drama dat zich ver van hun had afgespeeld. Ze had zich voorgenomen geen woord hieraan te verspillen en wilde genieten van hun gastvrijheid en genegenheid.
De reis was moordend. Vele lange, eenzame kilometers gleden langzaam onder haar wielen door.Nare gedachten pijnigden haar hersenen. Twijfel die knaagde of haar besluit wel het juiste was geweest. Haar haren wapperden in de wind, en ze was nog vele uurtjes verwijdert van haar einddoel. Ze probeerde in haar gedachten een perfect scenario te maken voor haar onverwachte komst!
Ze wilde afscheid nemen van haar verleden, van iedereen die daar ooit deel vanuit hebben uitgemaakt.Ze voelde het als haar laatste reis. Want wat ze echt wilde, daarvan was ze na zoveel jaren overtuigd.
Zonder zich te bedenken, vertrok ze. Terug naar Toscane! Naar haar roots. Geen overbodige woorden meer, het was voorbij, en ze bleef bij haar besluit.
Nog eenmaal wilde ze naar het heuvelachtige gebied, vol met cipressen, de mooie en oeroude olijfboomgarden. Naar de heuvels waar de prachtige druiven van de zon genieten. Omringd door stilte, zon en de lichte bries. De zachte lucht die vanaf de Tyrrheense zee binnenstroomde, moest nog eenmaal haar huid strelen.
Tranen rolden als kleine diamanten over haar wangen. Ze besefte dat deze reis haar laatste zou zijn. Terug naar de plek, waar ze zo veel jaren intens had genoten van de gastvrijheid van vrienden en haar familie. Dat haar terugkomst tot vreugde zou leiden, daar bestond geen twijfel over. Ze hadden elkaar zo lang niet gezien, en niemand was op de hoogte van het drama dat zich ver van hun had afgespeeld. Ze had zich voorgenomen geen woord hieraan te verspillen en wilde genieten van hun gastvrijheid en genegenheid.
De reis was moordend. Vele lange, eenzame kilometers gleden langzaam onder haar wielen door.Nare gedachten pijnigden haar hersenen. Twijfel die knaagde of haar besluit wel het juiste was geweest. Haar haren wapperden in de wind, en ze was nog vele uurtjes verwijdert van haar einddoel. Ze probeerde in haar gedachten een perfect scenario te maken voor haar onverwachte komst!
Ze wilde afscheid nemen van haar verleden, van iedereen die daar ooit deel vanuit hebben uitgemaakt.Ze voelde het als haar laatste reis. Want wat ze echt wilde, daarvan was ze na zoveel jaren overtuigd.
-----
Zwarte ziel
De hemel vertoonde een zwarte opeenhoping van wolken. De donkere massa vormde een cumulus en plots verlichtte de bliksem de donkere hemel. De regen stroomde over haar gezicht en ze was in gedachten verzonken, denkend aan de voorbijgaande nacht, haar eeuwige "schaduw"die haar nachtrust weer hevig had verstoord en intense vermoeidheid speelde, haar parten.
De weinige uren die ze had geslapen waren geëindigd in een ware nachtmerrie, een afschuwelijke droom, waarbij ze een verbond had gesloten met de duivel. Haar hart bonkte en haar ziel werd overtrokken door een donkere schaduw. Haar diepste gevoelens, een kwade genius en duistere gedachten van wraak. Haar binnenste borrelde van zwart vergif en ze dwaalde af naar de donkere wereld van het ongrijpbare.
Ontelbare blauwe plekken ontsierden haar ziel.
Nog steeds voelde ze de pijn van jaren, en haar ontmoeting met de duivel aan wie ze haar ziel had verkocht, trokken haar als een spiraal in de duisternis. Langzaam gleed ze in zijn paradijs van verderf. Rillingen van kou, maar ook warme gevoelens overspoelden haar.
Zijn zwarte gewaad maakte haar blind en een warm gevoel van broederschap drong haar lichaam binnen. Zijn doordringende ogen keken haar aan, zijn vage gezicht vormde een ijskoude glimlach. Ze voelde enige vertedering, maar ook de angst zich te bevinden in het paradijs van het ontoelaatbare. Ze was op weg een duivels verbond te sluiten en had het onweerstaanbare gevoel een medestander te hebben gevonden in haar onuitputtelijke zucht naar wraak.
Toch voerde ze een innerlijke strijd met haar intense haat, haar niet te stuiten boosheid en onmacht, maar vooral haar kwetsbaarheid en haar zoektocht naar vergeving. Ze herinnerde zich de vele malen dat ze God om vergeving had gesmeekt haar te behoeden voor al die zwarte gedachten en haar duisternis in licht te veranderen. Geen enkel teken! Had hij haar verlaten om het duivelse te ontdekken?
Haar gedachten dwaalden af naar haar medestander, die zich ontfermde over haar zwarte ziel. Er ontstond een duivelse flirt en ze dansten de dans der duistere machten. Hij raakte haar aan en zijn hand streek door haar lange haar, hij kuste haar voorhoofd en ze voelde zijn grenzeloze macht. De hitte van de hel verwarmde haar hart. Vaag zag ze haar "schaduw" branden, veroordeeld, en ze voelde de verbondenheid van zijn duivels plan. Vol afgrijzen keek ze naar het vuur, en hoorde ze de schreeuw van haar eeuwige schaduw die brandde in een zee van vlammen. Ze voelde de hand die haar leidde door de donker gangen van zijn duivels paradijs.
Eindelijk bevrijd van haar eeuwige schaduw, door satanse machten die haar zwarte gedachten hadden uitgevoerd. Nooit meer zou ze voelen wat boosheid, onmacht en kwetsbaarheid zouden zijn. Eindeloos liepen ze langs de donkere paden, en alles leek een eeuwigheid. Zijn zwarte gewaad omhulde haar lichaam, ze rilde en de duivel glimlachte. De flirt was voorbij en zijn beeld vervaagde, hij had haar verlaten.
De regen was opgehouden en de wolken trokken uiteen. Langzaam werd het licht. In de verte hoorde ze de bliksem die even de hemel verlichtte. De zon kwam te voorschijn en duwde de donkere wolken weg, haar stralen prikkelenden haar huid en ineens bedacht ze welk duivels plan in haar droom had plaatsgevonden. Ze besefte dat deze "uitstap"naar de ondoorgrondelijkheid haar ziel haar hadden bevrijd van wraakgevoelens, haat en onmacht en ze eindelijk kon lopen naar de zon, zonder schaduw en toen regende het zonnestralen.
De weinige uren die ze had geslapen waren geëindigd in een ware nachtmerrie, een afschuwelijke droom, waarbij ze een verbond had gesloten met de duivel. Haar hart bonkte en haar ziel werd overtrokken door een donkere schaduw. Haar diepste gevoelens, een kwade genius en duistere gedachten van wraak. Haar binnenste borrelde van zwart vergif en ze dwaalde af naar de donkere wereld van het ongrijpbare.
Ontelbare blauwe plekken ontsierden haar ziel.
Nog steeds voelde ze de pijn van jaren, en haar ontmoeting met de duivel aan wie ze haar ziel had verkocht, trokken haar als een spiraal in de duisternis. Langzaam gleed ze in zijn paradijs van verderf. Rillingen van kou, maar ook warme gevoelens overspoelden haar.
Zijn zwarte gewaad maakte haar blind en een warm gevoel van broederschap drong haar lichaam binnen. Zijn doordringende ogen keken haar aan, zijn vage gezicht vormde een ijskoude glimlach. Ze voelde enige vertedering, maar ook de angst zich te bevinden in het paradijs van het ontoelaatbare. Ze was op weg een duivels verbond te sluiten en had het onweerstaanbare gevoel een medestander te hebben gevonden in haar onuitputtelijke zucht naar wraak.
Toch voerde ze een innerlijke strijd met haar intense haat, haar niet te stuiten boosheid en onmacht, maar vooral haar kwetsbaarheid en haar zoektocht naar vergeving. Ze herinnerde zich de vele malen dat ze God om vergeving had gesmeekt haar te behoeden voor al die zwarte gedachten en haar duisternis in licht te veranderen. Geen enkel teken! Had hij haar verlaten om het duivelse te ontdekken?
Haar gedachten dwaalden af naar haar medestander, die zich ontfermde over haar zwarte ziel. Er ontstond een duivelse flirt en ze dansten de dans der duistere machten. Hij raakte haar aan en zijn hand streek door haar lange haar, hij kuste haar voorhoofd en ze voelde zijn grenzeloze macht. De hitte van de hel verwarmde haar hart. Vaag zag ze haar "schaduw" branden, veroordeeld, en ze voelde de verbondenheid van zijn duivels plan. Vol afgrijzen keek ze naar het vuur, en hoorde ze de schreeuw van haar eeuwige schaduw die brandde in een zee van vlammen. Ze voelde de hand die haar leidde door de donker gangen van zijn duivels paradijs.
Eindelijk bevrijd van haar eeuwige schaduw, door satanse machten die haar zwarte gedachten hadden uitgevoerd. Nooit meer zou ze voelen wat boosheid, onmacht en kwetsbaarheid zouden zijn. Eindeloos liepen ze langs de donkere paden, en alles leek een eeuwigheid. Zijn zwarte gewaad omhulde haar lichaam, ze rilde en de duivel glimlachte. De flirt was voorbij en zijn beeld vervaagde, hij had haar verlaten.
De regen was opgehouden en de wolken trokken uiteen. Langzaam werd het licht. In de verte hoorde ze de bliksem die even de hemel verlichtte. De zon kwam te voorschijn en duwde de donkere wolken weg, haar stralen prikkelenden haar huid en ineens bedacht ze welk duivels plan in haar droom had plaatsgevonden. Ze besefte dat deze "uitstap"naar de ondoorgrondelijkheid haar ziel haar hadden bevrijd van wraakgevoelens, haat en onmacht en ze eindelijk kon lopen naar de zon, zonder schaduw en toen regende het zonnestralen.
Dulce est desipere in loco.
(zoet is het af en toe een dwaas te zijn)
Horatius
-----
Voorwoord
Twijfels, twijfelaar! Twijfels die telkens de kop opsteken, elke dag was een ‘twijfeldag ‘. Gedachtesprongen, chaos in je hoofd, het gevoel dat wilde ganzen je gedachten meenemen op hun lange reis naar het zuiden. Ze dragen de zware lasten op hun vleugels en nemen ze mee naar onbekende bestemming. Dat waren momenten van stilte in je hoofd!
Stilte waar je zo intens naar verlangt. Stilte die je koestert. Stilte van korte duur, verkracht door twijfels.
Twijfels, niet gevoelig voor enige tolerantie. Achterdocht die zegeviert en het leven maakt tot een dal vol onzekerheid. De cipressen, weelderig groeiend in het dal, de zachte bries die de takken langzaam heen en weer laat bewegen, nemen twijfels niet weg.
Misschien schudden zij hun wijze kronen, bijna tot de hemel reikend, gevoed door de altijd schijnende zon. Stilte, voor de eeuwige twijfelaar! Zouden de weelderig gevormde heuvels, zo groen als in het paradijs je twijfels kunnen wegnemen, je laten genieten van hun stilte? Of overheerst je onzekerheid en besluiteloosheid?
De warme zon prikkelt je huid. Even voel je verhevenheid boven alle twijfels. Dan weer stilte in je hoofd!
Beelden van lang vervlogen tijden, toen je speelde op groene weiden, zonder twijfels in eindeloos genot. Je karakter nog niet misvormd door het lijden des levens. De warme mantel die je omarmt, de strelende handen, de kus van liefde en vertrouwen.
Twijfel is de vestibule, waar men door heen moet gaan, om binnen te komen in de tempel van wijsheid.
Stilte waar je zo intens naar verlangt. Stilte die je koestert. Stilte van korte duur, verkracht door twijfels.
Twijfels, niet gevoelig voor enige tolerantie. Achterdocht die zegeviert en het leven maakt tot een dal vol onzekerheid. De cipressen, weelderig groeiend in het dal, de zachte bries die de takken langzaam heen en weer laat bewegen, nemen twijfels niet weg.
Misschien schudden zij hun wijze kronen, bijna tot de hemel reikend, gevoed door de altijd schijnende zon. Stilte, voor de eeuwige twijfelaar! Zouden de weelderig gevormde heuvels, zo groen als in het paradijs je twijfels kunnen wegnemen, je laten genieten van hun stilte? Of overheerst je onzekerheid en besluiteloosheid?
De warme zon prikkelt je huid. Even voel je verhevenheid boven alle twijfels. Dan weer stilte in je hoofd!
Beelden van lang vervlogen tijden, toen je speelde op groene weiden, zonder twijfels in eindeloos genot. Je karakter nog niet misvormd door het lijden des levens. De warme mantel die je omarmt, de strelende handen, de kus van liefde en vertrouwen.
Twijfel is de vestibule, waar men door heen moet gaan, om binnen te komen in de tempel van wijsheid.
------
Abonneren op:
Reacties (Atom)