Zonder zich te bedenken, vertrok ze. Terug naar Toscane! Naar haar roots. Geen overbodige woorden meer, het was voorbij, en ze bleef bij haar besluit.
Nog eenmaal wilde ze naar het heuvelachtige gebied, vol met cipressen, de mooie en oeroude olijfboomgarden. Naar de heuvels waar de prachtige druiven van de zon genieten. Omringd door stilte, zon en de lichte bries. De zachte lucht die vanaf de Tyrrheense zee binnenstroomde, moest nog eenmaal haar huid strelen.
Tranen rolden als kleine diamanten over haar wangen. Ze besefte dat deze reis haar laatste zou zijn. Terug naar de plek, waar ze zo veel jaren intens had genoten van de gastvrijheid van vrienden en haar familie. Dat haar terugkomst tot vreugde zou leiden, daar bestond geen twijfel over. Ze hadden elkaar zo lang niet gezien, en niemand was op de hoogte van het drama dat zich ver van hun had afgespeeld. Ze had zich voorgenomen geen woord hieraan te verspillen en wilde genieten van hun gastvrijheid en genegenheid.
De reis was moordend. Vele lange, eenzame kilometers gleden langzaam onder haar wielen door.Nare gedachten pijnigden haar hersenen. Twijfel die knaagde of haar besluit wel het juiste was geweest. Haar haren wapperden in de wind, en ze was nog vele uurtjes verwijdert van haar einddoel. Ze probeerde in haar gedachten een perfect scenario te maken voor haar onverwachte komst!
Ze wilde afscheid nemen van haar verleden, van iedereen die daar ooit deel vanuit hebben uitgemaakt.Ze voelde het als haar laatste reis. Want wat ze echt wilde, daarvan was ze na zoveel jaren overtuigd.
-----
Geen opmerkingen:
Een reactie posten